عدالت پارس: در یکی از روزهای گرم مردادماه، سالن جلسات شهرداری شیراز، به جای میزهای رسمی و یادداشت‌های از پیش آماده، میزبان چهره‌هایی بود که هر روز روایتگر اتفاقات این شهرند؛ خبرنگاران، عکاسان و مدیران رسانه.

محمدحسن اسدی، شهردار شیراز، این‌بار با چهره‌ای آرام و نگاهی شنوا وارد شد. سال گذشته در همین روز، او با کاور خبرنگاری و دوربین در دست، از پشت لنز به شهر نگریسته بود، اما امسال جایگاه‌ها عوض شده بود؛ شهردار بر صندلی پرسشگری نشست تا ببیند اهالی رسانه چه می‌گویند.

 تقدیر رئیس شورا؛ رسانه‌ها ستون‌های مدیریت شهری

آغاز جلسه با سخنان سید ابراهیم حسینی، رئیس شورای اسلامی شهر شیراز بود. او با لحنی گرم اما قاطع خطاب به خبرنگاران گفت:اگر رسانه نباشد، نباید به موفقیت مدیریت شهری فکر کرد. شما با هوش اجتماعی، استعداد ویژه و شجاعت، اولویت‌های شهر را می‌شناسید و روایت می‌کنید. روایتگری، خودش هنری دیگر است؛ مهارت در بیان، نحوه طرح مسئله، حتی زمان گفتن و نوع واژه‌ها، همه نیاز به تخصص دارد. شما در چهار سال گذشته، با نقد، طنز، کاریکاتور و گاهی طعنه، واقعیت‌ها را منتقل کرده‌اید و این جایگاهتان را حذف‌نشدنی کرده است.

حسینی تأکید کرد: اصحاب رسانه نه تنها جزئی جدایی‌ناپذیر از مدیریت شهری هستند، بلکه نبودشان باعث گم‌شدن مسیر می‌شود، او گفت: کسی نمی‌تواند شما را حذف کند، و اگر تلاش کند، اتفاقاً حضور شما برای مردم ملموس‌تر می‌شود. نقد کنید، تحلیل دهید، و نگران خوشایند یا ناخوشایند بودن حرف‌هایتان نباشید. شهر شیراز شایسته آن است که الگوی ایران اسلامی باشد و بخشی مهم از این رسالت بر عهده شماست.

 امسال می‌خواهم بیشتر بشنوم تا بگویم

نوبت به شهردار که رسید، او با لبخند گفت:شما بیش از هر اداره و سازمانی با شهرداری در ارتباطید. از شروع پروژه‌ها تا مراسم‌ها و حتی نظارت‌ها، همیشه کنار ما هستید. خبرنگاری شغلی آسان نیست؛ تمرکز، آرامش و امنیت می‌خواهد، و این‌ها گاهی برای شما فراهم نیست. امسال تصمیم گرفتم به جای سخنرانی، شنونده باشم. می‌خواهم بدانم از نگاه شما، شیراز امروز چه تفاوتی با چند سال پیش دارد.

و با همین مقدمه، فضای جلسه تغییر کرد؛ خبرنگاران یکی‌یکی لب به سخن گشودند و صحنه به گفت‌وگویی آزاد بدل شد.

دغدغه‌های اهالی رسانه؛ از کوچه‌های خاکی تا سوخت گازوئیل

غضنفری، خبرنگار باسابقه، در پاسخ به پرسش شهردار گفت:چهار سال گذشته، در حوزه حمل‌ونقل شهری، مردم انتظار داشتند مترو پیشرفت کند و خیابان‌ها و کوچه‌های خاکی از بین برود. شیراز باید شهری برای زندگی باشد، نه شهری با اتوبوس‌های فرسوده و زیرساخت‌های حداقلی.

ملک حسینی به سمت دیگری از ماجرا اشاره کرد:شیراز فرصت‌های بسیاری برای درآمد پایدار دارد که هنوز استفاده نشده. نگاه شهرداری نباید صرفاً به تسهیلات بانکی یا پروژه‌های مقطعی محدود شود. حتی مشکلاتی مثل تأمین سوخت گازوئیل برای رانندگان باعث سرگردانی مردم در خیابان‌ها شده است. این‌ها را باید جدی دید.

زهرا جعفری، با یادآوری تجربه سال‌های گذشته، خطاب به شهردار گفت:در شرایط فشارها و سهم‌خواهی‌ها، شما هوشمندانه مدیریت کردید. اما الان مهم است که در ده ماه آینده، پروژه‌های موجود به بهره‌برداری برسد و کار جدیدی که زمان کافی برای اتمامش نیست، آغاز نشود. شهر نیاز دارد همین طرح‌های نیمه‌تمام به نتیجه برسد.

جلال‌الدین عرفانی نگاهش را به مناطق جنوبی شهر دوخت و گفت: جنوب شیراز در حال توسعه است، جمعیت بالایی آنجا ساکن شده، اما زیرساخت‌ها به همان نسبت رشد نکرده. باید برای حمل‌ونقل، فضای سبز و امکانات فرهنگی آن مناطق، طرح‌های جدی داشت. همچنین حفظ و معرفی میراث فرهنگی شهر به نسل‌های آینده، باید از اولویت‌های مدیریت شهری باشد.

هاجر بیات نیز دغدغه‌ای فرهنگی-گردشگری مطرح کرد:

شیراز شهر شناخته‌شده‌ای است، اما جاهای کمتر دیده‌شده‌اش هم ظرفیت معرفی دارند. مثل کاری که در نوروز انجام شد، باید در طول سال هم برنامه‌های گردشگری برای معرفی این نقاط کمتر شناخته‌شده داشته باشیم.

جلسه بیش از آنکه یک برنامه رسمی باشد، شبیه یک میزگرد دوستانه بود؛ جایی که شهردار، رئیس شورا و خبرنگاران رودررو درباره شهر حرف زدند. شهردار با دقت به همه سخنان گوش داد و قول داد که نظرات اصحاب رسانه را در تصمیم‌گیری‌های آینده شهرداری لحاظ کند.

این دیدار نشان داد که روز خبرنگار در شیراز، می‌تواند فراتر از تبریک و عکس یادگاری باشد؛ فرصتی برای شنیدن صداهایی که هر روز صدای شهر را به گوش مردم می‌رسانند. و شاید، همان‌طور که رئیس شورا گفت، بدون این صداها، مدیریت شهری راه به جایی نمی‌برد.