فرماندار شیراز، در نشستی صمیمی با جمعی از روزنامه‌نگاران استان فارس، با تاکید بر رسالت تاریخی و نقش حیاتی روزنامه‌نگاران در اصلاح امور کشور، خواستار تمرکز بر منافع ملی به جای منافع شخصی و جناحی شد. او با اشاره به تاریخچه روزنامه‌نگاری در ایران و ارتباط آن با تلاش‌های وطن‌پرستانه برای پیشرفت کشور، روزنامه‌نگاری را نه یک شغل، بلکه یک “رسالت و عشق” توصیف کرد.

به گزارش عدالت پارس، سید علاءالدین کراماتی، فرماندار شیراز، در نشستی صمیمی با جمعی از روزنامه‌نگاران استان فارس، با تاکید بر رسالت تاریخی و نقش حیاتی روزنامه‌نگاران در اصلاح امور کشور، خواستار تمرکز بر منافع ملی به جای منافع شخصی و جناحی شد. او با اشاره به تاریخچه روزنامه‌نگاری در ایران و ارتباط آن با تلاش‌های وطن‌پرستانه برای پیشرفت کشور، روزنامه‌نگاری را نه یک شغل، بلکه یک “رسالت و عشق” توصیف کرد.

 

نقش تاریخی روزنامه‌نگاران در بیداری ایرانیان

 

فرماندار شیراز با بازخوانی تاریخ پرفراز و نشیب ایران، به دوره قاجار و تلاش‌های اولیه روزنامه‌نگارانی چون میرزا صالح شیرازی اشاره کرد و گفت: «روزنامه‌نگاری در ایران از زمان اوج بدبختی‌های ملت ایران آغاز شد؛ دورانی که پادشاهان در فکر حرمسرا بودند و عباس میرزا قدرت چندانی نداشت. در آن زمان که اروپاییان با انقلاب صنعتی پیش می‌تاختند و به دنبال بازارهای جدید بودند، پرسش اساسی “چه باید کرد؟” مطرح شد.»

وی افزود: «برای یافتن پاسخ این پرسش، زحمات فراوانی کشیده شد و خون دل‌ها خورده شد. بسیاری از پیشکسوتان روزنامه‌نگاری مجبور به مهاجرت به شهرهایی چون کلکته، قاهره و استانبول شدند تا بتوانند صدای ملت را به گوش دیگران برسانند. هدف آنها هرگز کسب سود نبود، بلکه نجات “مام وطن” بود. آنها با عشق به ایران، جان خود را در طبق اخلاص گذاشتند و رنج آوارگی را به جان خریدند.»

 

امروز هم توقع از روزنامه‌نگاران برای ایران است

 

کراماتی در ادامه سخنان خود، با تأکید بر اینکه امروز نیز وضعیت مشابه است، خطاب به روزنامه‌نگاران گفت: توقعی که از شما وجود دارد، این است که همه تلاش‌ها نه به خاطر فرد، نه به خاطر یک اداره و نه به خاطر یک جریان باشد، بلکه به خاطر ایران باشد؛ ایران که روزگاران خوشی را سپری نمی‌کند.

او با اشاره به مشکلات کنونی کشور، از جمله فرار مغزها و گرانی، افزود: وقتی سخن از فرار مغزها وجود دارد، باید بررسی کنیم که چرا این اتفاق می‌افتد. وقتی هیچ کس به هیچ کس رحم نمی‌کند و در بیمارستان برای یک ریال بیشتر، خانواده‌ای را به سختی می‌اندازند، این‌ها چگونه رشد کردند؟ نقش ما روزنامه‌نگاران در این میان چیست؟ اگر روزنامه‌نگار به رسالت خود عمل می‌کرد، آیا اینگونه می‌شد؟

 

فرماندار شیراز با دعوت از روزنامه‌نگاران به خودانتقادی، اظهار داشت: اگر روزگارمان خوب نیست، من تنها مقصر نیستم. همه ما عیب داریم و اگر این عیب‌ها برطرف نشود، ایران، ایران نخواهد شد. هویت ملی ما امروز در حال توجه شدن است. همانطور که مقام معظم رهبری به آن اشاره کردند و آقای پزشکیان شعار “برای ایران” را مطرح کردند. ما تا زمانی که به این مفهوم با عظمت تکیه نکنیم، به هیچ کاری نخواهیم رسید.

 

اهمیت عقلانیت، علم و واقع‌بینی در پیشرفت

 

کراماتی در بخش دیگری از سخنان خود، سه عنصر اساسی برای موفقیت و پیشرفت را “عقلانیت، علم و واقع‌نگری” دانست و گفت: اگر قرار است موفق شویم، باید این سه عنصر را مد نظر قرار دهیم. مشکلات کنونی ما انباشت اتفاقات سال‌های گذشته است، اما باید با واقع‌بینی به آنها بپردازیم.

 

او با انتقاد از وضعیت اقتصادی و پروژه‌های نیمه‌تمام مانند ورزشگاه پارس، افزود: در روزگاری که شرایط اقتصادی طاقت‌فرساست و شرایط بین‌المللی خوب نیست، بسیاری از مدیران در جایگاه‌های مهم نشسته‌اند که شایسته آنجا نبوده‌اند. وقتی پول نفت ۱۴۰ دلاری وجود داشت، چرا کاری نکردیم؟ این باغ‌شهرها چگونه به وجود آمدند که امروز داغی بر دل همه ماست؟

وی با اشاره به بحران آب، گفت: واقعاً نگران هستیم که آیا نسل آینده برای سیراب کردن فرزندانش، آب شرب خواهد داشت یا خیر؟ بسیاری از کشورهای جهان آرزوی داشتن یکی از داشته‌های ما را دارند؛ کدام کشور تخت جمشید یا این همه آثار زیبا و تمدنی را دارد؟ اما اگر ما ایرانیان نبودیم، شاید هرگز تمدن اسلامی به این غنایی که امروز به آن می‌نازد نمی‌رسید.

دعوت به همکاری و نقد سازنده

 

فرماندار شیراز در پایان سخنان خود، دست یاری به سوی روزنامه‌نگاران دراز کرد و گفت: من به کمک شماها نیازمندم. دست یاری من به سوی شما دراز است و می‌دانم که بدون کمک شما واقعاً نمی‌توانم قدمی بردارم. همانطور که در جوامع غربی، نهادهای مدنی شکل گرفتند و کشورشان را ارتقا دادند، ما نیز باید این کار را بکنیم.

 

او با تأکید بر اهمیت نقد سازنده، گفت: من خیلی خوش ندارم که فقط تعریف بشود. زیباتر از تعریف، نقد است. نقد به معنای “فراخوان کردن” محیطی که در آن زندگی می‌کنیم. مسائل دیگر مسائل جزئی است. همه تلاشمون باشد برای ایران. من به کمک شماها نیازمندم و افتخار می‌کنم که در کنار شما هستم. با کمک شما و با انتقادهای سازنده‌تان، می‌توانیم شیراز را آباد کنیم.